Gov´t Mule : a jam band to enjoy also in Europe

What is a jam band? Ideally a band that manages to turn a 4-5 minute song from record live into a musical experience of 10-20 minutes, without boring the public. 

Decades ago some progressive rock groups had a habit of filling  an entire side of a record with one song (remember Supper´s Ready from Genesis?), but jamming is something completely different, mainly known in jazz circles. Fortunately, in the United States there are still a few wonderful jam bands, but most of them have rarely (in the best case) crossed the Atlantic to play for their European fans. Groups as Allman Brothers Band, Blues Traveller or Widespread Panic might still – though not in their best days anymore, due to various reasons – tour the country, fact is that European fans need to take a plane to go and enjoy their shows.

Since some years at least Government Mule, in short Gov´t Mule, adds a European tour to their annual programme…and what a joy it is for us! Gonzalo who had been following the group since they started, went to their first European concert in Madrid in 2005 and I saw another concert of their first European tour in Amsterdam (the penultimate concert of that same first European tour). Talking to fellow-concert goers that day, I met plenty of Americans who had taken up their holidays to accompany the group for this important step in their career. 

Years have passed, but every European Tour of Gov´t Mule we have seen at least one (often two, once even three) concerts of each tour…but nothing compares to that crazy Austrian who makes a point of standing in the first row at every single Gov´t Mule concert in Europe. 

Although we aren´t that committed, we understand why Gov´t Mule´s public is that eager to go to a concert and why it´s no crazy idea to go to various concerts of the same tour : Warren Haynes and his mates change setlist every single concert, making sure they never play the same set on the same tour, nor in the same place over the years. Moreover, they always surprise their public with a different version of a “classic” song of theirs, and with covers of great rock (or blues or soul) songs of the past. And yes, sometimes a song in this different version takes up 15 minutes live. And if you miss a concert, you can always buy a cd recording of it, available at Gov´t Mule´s website…as setlists vary, it´s even a nice souvenir for the people who did go to the concert!

This year Spain wasn´t included in the European Tour, but we were pleased to see my home town Louvain figuring on the list. In my younger years, concerts would take place in Manhattan near the canal (De Vaart for locals), which has been turned into TV recording studios since then, leaving Leuven without a decent concert hall for a while. Now, Het Depot near the station is the place where most concerts take place, and this one by Gov´t Mule in particular.

And what can I say about the concert? That it´s probably the first concert I went to and heard Warren&co include Mule, Thorazine Shuffle and Blind Man in the same setlist. That our Austrian friend was present. That Soulshine was performed in the more or less “traditional” way (read : no reggae version). That we got almost 3h of concert.  That it had been wonderful…once more! 

I write this post at the end of August. Warren Haynes released his solo record Ashes & Dust last month : of course, I have bought the record, I have listened to the Americana-like music it includes and now, I´m longing for Warren´s return to Europe presenting it…something for November.

Tot wat een mooie foto kan inspireren…

Eind maart 2015 zag ik bij het overlopen van de Vlaamse pers op internet een prachtige foto van de Leuvense fotograaf, Koen De Langhe. Mijn oog werd getrokken naar een boom waarvan het loof frisgroen kleurde en die te pralen stond met zijn wortels in een blauwpaars tapijt, dit allemaal in een mistig (sprookjes?)bos. Ja, erg fout van me, maar ik dacht meteen dat deze kleuren het resultaat waren van een persoonlijke “kleuring” door de fotograaf, in de stijl van bepaald werk van Ouka Leele waar ik de de laatste jaren in Spanje mee vertrouwd geraakt ben. Niets was echter minder waar : de foto – die later de eerste prijs won in de categorie Nature & Wildlife op de World Photographic Cup, een soort landencompetitie voor beroepsfotografen  – was een getrouwe weergave van het Hallerbos aan het eind van april, wanneer wilde boshyacinten de bosvloer paarsblauw kleuren. 

Ik besloot een kijkje te nemen op de website van het Hallerbos. Dat is een prachtsite, waar de liefhebbers ook wekelijks via een ingebed filmpje een beeld krijgen van de stand van de bloei van de lentebloemen, en meer specifiek van de wilde boshyacinten. In het begin van de bloeiperiode zijn de bloemen individueel op hun mooist, naar eind april toe krijgt het globaal tapijt vorm. Aangezien ik gepland had eind april in België te vertoeven, en omdat ik nog nooit voet gezet had in Hallerbos, hoewel ik aan de andere kant van de provincie, in vogelvlucht op misschien een 30 km, opgegroeid ben, wilde ik dus absoluut dit plaatje met eigen ogen kunnen observeren.

De website geeft ook praktische info over wandelingen in het bos, en suggereert zelfs een specifieke boshyacintenwandeling op een kaartje, aangezien die jammer genoeg ter plekke niet aangegeven is. Mijn ouders, kranige 80ers en ook nog nooit in Hallerbos geweest, hadden ook gehoord over de foto en wilden mee.  Op maandag, 27 april 2015 reden we dus naar het Hallerbos. Voor een maandag was er beslist veel volk in het Hallerbos, en hoewel we enkele Nederlandse nummerplaten zagen, zal de drukte wel niet helemaal verklaard kunnen worden door Koningendag in Nederland. Voor oudere mensen en mensen die slechter te been zijn is het zeker een aanbeveling tijdens de week te gaan, want tijdens het weekend zijn bepaalde toegangswegen afgesloten en moet er verder van het Achtdrevenpunt geparkeerd worden.

Het was een mooie dag en het zien van het boshyacintentapijt aan de voet van loofbomen met nieuw, frisgroen loof maakte het alleen maar mooier. We maakten een kleine wandeling die ongeveer overeen kwam met de Achtdrevenwandeling, op het centrale plateau en middenin boshyacintengebied, en genoten met volle (gezonde) teugen. Bij terugkeer naar de auto kwamen we nog kennissen tegen van het Leuvense die ook voor de eerste keer in Hallerbos kwamen, of hoe we dikwijls het mooie uit eigen streek niet kennen en verkiezen naar verre streken te reizen voor dergelijke schoonheid. En nu, door een mooie foto weten we wel beter!

www.hallerbos.be 

Zythos Bierfestival 2015

Years ago, when the festival was still held in Sint-Niklaas, I had already atended the festival. I had liked it for it offered a direct contact between brewers of all types of beer and of all size of installation and its – potential - customers, it was great value and people could get there easily without the need to use their proper transport, but one could tell that the event was growing beyond Sint-Niklaas´capacities. 

Since a number of editions, the festival is held in Belgium´s unofficial beer capital, Louvain. Louvain is not only the home town of Stella Artois and Interbrew (now AB-Inbev), Belgium´s major industrial brewer, it is also the capital of Belgium´s most diversified beer province (lambiek and witbier have their origins here, and it also has its more than fair share of producers of spéciale belge, abbey beers etc.), it even houses the oldest brewpub in the country, Domus. …And it´s my home town as well ;-)

Nowadays, the festival is the start of the city´s (and province´s) beer month. A lot of activities are organised, like beer tastings, beer-food pairings, beer walks and also one can visit most of the microbreweries in the area. Moreover, at the end of April and the beginning of May at the end of the lambiek brewing season, the lambiek brewers and –stekers tend to organise all sort of events as well (more in another post shortly). The beer month ends this year at the end of May with another smaller scale festival, the Leuven Innovation Beer Festival organised by Hof ten Dormaal in the installations of the original site of Stella Artois, namely Den Hoorn. About 15 of the most innovative craft brewers from all around the world (but mainly Europe) will be presenting beers of theirs. 

This year I had planned to be at my parents´ place at the end of April, so I travelled a few days before and attended the festival. Although it can be fun to attend a festival in large groups, I prefer to go in small groups of max 3, in order to avoid practical problems (not being able to stand all together in the crowd, to hear what the others have to say, less occasion to talk to the brewers or to make contact with other festival goers). 

On Saturday, I went with an old friend of mine and the Brabanthal was packed. We queued at some places (to pay for the starters pack, to go to the toilet, to have some food), but we deliberately went to stalls where I didn´t know (well enough) the beer(s), and where we could easily get to the counter. As the festival has about 100 stalls, this is certainly no problematic task. Although some beers we tasted weren´t really to our liking (and in one case, that of Brouwerij Weldebrouck, I thought the beers served weren´t “ready” yet), most were solid. My personal top3 of the day, in no specific order whatsoever : La Grognarde,  a blonde hoppy and fresh beer of 5,5% brewed by Brasserie Sainte-Hélène in Virton – Schuppenboer, a balanced tripel of 8,5% from Hobbybrouwerij Het Nest brewed at Brouwerij Anders in Zandhoven – Estivale, a very refreshing blonde beer of 5,2% brewed by Brasserie Artisanale de Rulles in Rulles. I must admit that in order to call it a day at the festival I had an Oude Quetsche Tilquin à l´ancienne, which I didn´t consider when writing down my top3. 

  

On Sunday, through circumstances (another friend who would ´ve come along finally couldn´t because of a close relative passing away) I went on my own, after having followed the cycling classic of Liège-Bastogne-Liège on TV (once a Belgian, always a Belgian indeed, not only when it concerns beers!) and I must say, it was a lovely experience : with the festival nearing its end, one could feel the sigh of relief being taken by a lot of volunteers that it had been a success, as well as the brewers being more relaxed to have a chat about their beers. As far as the brewers of Flemish-Brabant were concerned, I had the impression that quite a few had been busy on Saturday at their brewery to show people the installations, while they were now on duty at the festival stall. My personal top3 of the day (again in no particular order) : Amitié, a hoppy almost spicy IPA of 7,0% from Brouwerij Hof ten Dormaal brewed at Brouwerij De Dochter van de Korenaar in Baarle-Hertog (waiting for the brewing activities to restart at HtD after the fire of January) – Obelis 2015, a spicy saison with a dry aftertaste brewed by De Struise Brouwers in Oostvleteren – Triest IPA Dry Hopping, a balanced IPA with mosaic dry hopping of 7,0% brewed by Brouwerij Den Triest in Kapelle-op-den-Bos. Also this day, I ended the festival with a sure value, this time a Framboise by Geuzestekerij De Cam.

 

Looking back at this edition of the festival as another visitor, I can say that the reasons for which I had liked the festival when it was still held at Sint-Niklaas, are still valid. Although the Brabanthal isn´t located in the centre of Louvain, there were free regular (every 10-15 minutes or so) shuttle buses to the railway station (and centre) of Louvain, where the party could go on, considering the many bars and restaurants. The festival is still really great value and details like a very detailed festival brochure or the fact that you can hand the festival glass in at the end of the day to get a full refund are well appreciated. 

For a more in-depth evaluation I can recommend the one given in the blog Belgian Smaak. Don´t forget to listen to the opinion of Zythos´president. What he says about the synergy between big and small brewers is very interesting, if you ask me…and in the nowadays boom of craft beers we tend to forget this. http://www.belgiansmaak.com/zythos-beer-festival/

Other links : www.zdf.be – www.leuvenbierstad.be – www.verliefdopvlaamsbrabant.be – www.innovationbeerfestival.be

De Blauwe Ruiter

Onlangs was ik een lang weekend in München. Als je nog nooit in een stad geweest ben, zijn er steeds een hoop dingen die je op je to-do-lijstje staan hebt. Al ben ik nog steeds wel iemand die dergelijke “city-trips” met reisgidsen erbij grondig voorbereidt, de laatste jaren laat ik me ter plekke vaker meedrijven op het gevoel; als er dan aan het eind van het verblijf dingen op het lijstje niet aangevinkt zijn, laat dat dan een reden zijn om binnen een tijdje terug te keren!

Mijn eerste volledige dag in München zou regenachtig worden, het ideale excuus om een museum aan te doen, en erna zien we nog wel...het zou evenwel een beetje anders uitdraaien dan verwacht. Na een bezoek aan het toeristisch informatiekantoor had ik op het internet recensies over de tijdelijke tentoonstellingen opgezocht en zo dacht ik dat ik wel naar de tentoonstelling Marc-Macke in de Kunstbau van het Lenbachhaus zou kunnen gaan.

Het museum bleek in de buurt van het hotel te liggen, dus ik kon ernaartoe wandelen. Je koopt je inkomsbiljet in het museum, en met het biljet voor ingang tijdens een bepaald kwartier (ik hoefde zelfs niet te wachten, maar had lang genoeg in de rij gestaan voor de inkomsbiljetten) krijg je ook een polsbandje voor de permanente collectie. De tijdelijke tentoonstellingen vinden plaats in de Kunstbau, een oorspronkelijk technische ruimte die zich bevindt tussen de 2 ingangen van de ondergrondse aan beide kanten van de straat en die dus een nieuwe bestemming kreeg.

August Macke en Franz Marc, een vriendschap tussen artiesten. Zo heet de tijdelijke tentoonstelling volledig. Al had ik al over Macke gehoord, van Marc wist ik zogezegd niets. Ze worden beschouwd als de voornaamste Duitse schilders van het begin van de 20^ste eeuw. Beide stierven bovendien in Frankrijk tijdens WOI.  Nergens beter dan in München om meer over Marc te weten te komen : Franz Marc – afkomstig uit de streek - was samen met Wassily Kandinsky actief in de Blauwe Ruiter, een vroeg 20^ste eeuwse artistieke stroming die vanuit München opereerde. Het Lenbachhaus heeft de balangrijkste collectie werken van deze stroming, hoofdzakelijk door de donatie van Gabriele Münter, zelf vertegenwoordigster van de stroming en jarenlang Kandinsky´s levensgezellin. Het werk van de groep kenmerkt zich door een uitbundig kleurenpalet en heeft een expressief en deels abstract karakter. 

De tentoonstelling handelt over  de vriendschap tussen beide artiesten : ze ontmoetten elkaar voor het eerst in januari 1910 wanneer Macke – zelf uit Bonn – naar München reist, en tot hun dood blijven ze contact onderhouden, hoewel ze maar gedurende korte periodes in elkaars buurt wonen. Afgezien van een beperkt aantal fragmenten van briefwisseling tussen de 2 schilders en geschenken die ze elkaar – en hun families – gaven, is het eerder een naast elkaar tonen van werk tijdens een bepaalde periode, met een bepaald thema of een zelfde achtergrond. Dat neemt niet weg dat de tentoonstelling inspireert en mij alvast heelwat leert over de geschiedenis van de schilderkunst aan het begin van de 20^ste eeuw, en meer bepaald over stromingen zoals de Blauwe Ruiter. 

                                                                   Zoologischer Garten I (August Macke, 1912)

Sommige werken trekken je gewoon naar binnen, binnenin felgele velden met blauwe paarden, of temidden een park met exotische vogels. Het is duidelijk dat kleuren erg belangrijk waren, belangrijker dan gewoon een andere tube of een andere combinatie van basistinten : beide schilders correspondeerden over hun theorieën betreffende kleuren die ze bovendien spirituele dimensies gaven.

                                                                              Im Regen (Franz Marc, 1912)

2,5 uur (jawel!) kon deze expo me bekoren. Hoewel deze tentoonstelling begin mei zou sluiten, wacht er eind oktober een dergelijke tentoonstelling over Paul Klee en Wassily Kandinsky, met als ondertitel “Buren, Vrienden, Concurrenten”. Het zijn – alvast voor mij – bekendere namen, maar allebei maakten ook deel uit van de Blauwe Ruiter beweging (hierdoor had ik al eerder over de stroming gehoord, maar helaas niet over Franz Marc).

 ...Der Blaue Reiter (W. Kandinsky, 1911), aan de oorsprong van de stroming

Tijdens de namiddag was het nog erger gaan regenen. Ik was nog steeds gemotiveerd om een poosje langer in het museum rond te lopen en keerde terug naar het Lenbachhaus waar ik het polsbandje omdeed om de permanente collectie te bezoeken. Voor zowel de tijdelijke tentoonstelling als de permanente collectie kun je ter plekke een audiogids vragen. Die is inbegrepen in de prijs en m.i. enorm de moeite wil je iets opsteken van je bezoek. In vele zalen kun je ook catalogi over de tentoonstelling/collectie raadplegen terwijl je de werken aanschouwt...beslist iets dat ik ook graag in andere musea zou zien!

Het Lenbachhaus mag dan wel bekend staan om zijn Blauwe Ruiter collectie, het museum bevat veel meer dan dat, van 19^de eeuwse landschappen tot hedendaagse kunst. Persoonlijk kon enkel de Blauwe Ruiter collectie me boeien. Het werk van Joseph Beuys bijvoorbeeld heeft zonder twijfel zijn fans, ik vind het maar niks.

Over de Blauwe Ruiter permanente collectie dan : hoewel de tijdelijke expo erg uitgebreid is (ongeveer 200 werken zijn erin opgenomen), geeft de permanente collectie een precieser beelde van de stroming, niet alleen chronologisch, ook over de kunstenaars die er dan wel dan weer niet deel van uitmaakten en hoe het vertrek van sommigen en de komst van anderen het werk van de groepsleden beïnvloedde. Door de donatie van Gabriele Münter krijg je bovendien een betere kijk op de persoonlijke ontwikkeling van Kandinsky´s werk. De link met later werk van Wassily Kandinsky dat internationeel meer bekendheid geniet, wordt onderhouden door latere aankopen van het museum.  Sommige grote doeken krijgen hier de nodige ruimte om bekeken te worden. 

En zo waren er al gauw weer 1,5 uur verstreken. Moe maar tevreden door de “ontdekking” van vandaag keerde ik terug naar het hotel. Nu had ik zeker wel een Schweinsbraten mit Kartoffelknödl und Speckkrautsalat en een pul Helles verdiend!